حاخام حئیم موره (م 1251 ه.ش. تهران). در دو سالگی براثر آبله، بینایی خود را از دست داد. در 7 سالگی پدرش، حاج مردخای بن الیاهو شیرازی، درگذشت و دائی ها و پدر بزرگش، سرپرستی او و خواهر کوچکش، ماندنی را برعهده گرفتند. او را جهت آموزش علوم دینی به خدمت «ملا دیان» فرستادند. او در 20 سالگی با لنا بلندیان ازدواج کرد و حاصل آن، یک پسر و سه دختر بود. پسرش «ابراهیم موره» مدتی نایب رئیس انجمن کلیمیان بود.

با گشایش اولین مدرسه آلیانس در تهران، در سال 1277 ه.ش، حئیم موره، در آن به تدریس علوم دینی و زبان عبری پرداخت و همزمان در مدرسه آلیانس، زبان فرانسه را آموخت. او توانسته بود کتب مقدس تورا، تهیلیم، زوهر، تفیلاهای روزانه، موعدیم و... حفظ کند و همزمان به مطالعات درباره تصوف یهود، مسیحیت و اسلام و آرای فلاسفه و ادبیات فارسی پرداخت و گاه اشعاری نیز می سرود و از آثار سهروردی، حلاج و مولانا، بهره می برد. از او آثاری هم به دو عبری، فارسی و فرانسه باقی مانده است. با وجود نابینایی، او مطالبش را با کمک شاگردان و دوستانش مانند سلیمان حئیم، سلیمان کهن صدق و موسیو براسور (مدیر مدرسه آلیانس) تألیف می کرد.. اولین اثر او «درج حئیم؛ راه زندگی» در سال 300 شمسی منتشر شد که حاوی احکام مذهبی، اصول آئین یهود، تاریخ جهان از حضرت آدم تا قرون معاصر و اشاراتی به زندگی پیامبران و تاریخ یهود می باشد. او در سال 1303 کتاب «گدولت مردخای» (عظمت مردخای) را با الهام از نام پدرش منتشر کرد که که حاوی مطالبی در شریعت یهود، نیایش و اشعاری به فارسی و عبری و همچنین تقویم عبری از سال 1303 تا سال 1619 ه.ش (پایان سال 6000 عبری) می باشد او با تدوین و استخراج تقویم عبری برای 300 سال نام خود را به عنوان بنیانگذار و مستخرج تقویم عبری در ایران به ثبت رساند. در سال 1307 ه.ش وی آخرین اثرش را با نام «بیانات موره» و به فارسی منتشر کرد که حاوی عقاید و نصایح او است. حاخام حئیم موره در 71 سالگی درگذشت.